Eksperci II Ogólnopolskiej Debaty o Zdrowiu Seksualnym
W dyskusji o zdrowiu seksualnym wzięli udział wybitni przedstawiciele różnych profesji: lekarze, aktorzy, psycholodzy, artyści i politycy reprezentujący poszczególne ministerstwa. Przewodniczącym Komitetu Naukowego i Organizacyjnego był prof. dr hab. Zbigniew Izdebski.
Goście honorowi
Prof. dr hab. med., prof. h. c. mult., dr h. c. mult. Kazimierz IMIELIŃSKI
Ukończył Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Krakowie w 1954 r. W 1963 r. komisja powołana przez Studium Doskonalenia Kadr Lekarskich w Warszawie nadała mu jako pierwszemu w Polsce tytuł specjalisty seksuologa. W 1971 r. przeprowadził pierwszy przewód habilitacyjny w seksuologii (w Akademii Medycznej w Krakowie). W 1973 r. zorganizował pierwszą w kraju akademicką placówkę seksuologiczną – Zakład Seksuologii w Akademii Medycznej w Krakowie, a w 1981 r. Zakład Seksuologii i Patologii Więzi Międzyludzkich w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie, którego był wieloletnim kierownikiem.
Założyciel i prezes Polskiej Akademii Medycyny (1990-). Założyciel i prezydent Światowej Akademii Medycyny im. Alberta Schweitzera (1998-). Prezes Polskiej Akademii Wiedzy Seksuologicznej (1988-2003). Pierwszy kanclerz Kapituły Medalu GLORIA MEDICINE w ZG Polskiego Towarzystwa Lekarskiego (1990-1994). Wicekanclerz Canadian College of Homoeopathic Medicine w Edmonton. Honorowy kanclerz Universite Libre des Sciences d’Home de Paris w Madrycie. Honorowy senator National Medical University w Kijowie. Honorowy profesor 19 uniwersytetów (Paryż, Madryt, Buenos Aires, Trujillo, Odessa, Lwów, Tomsk, Aszchabat, Bruksela i in.). 56-krotny doctor honoris causa zagranicznych uniwersytetów z 23 państw i 4 kontynentów. Honorowy Obywatel rodzinnego miasta. Dąbrowy Górniczej. Autor ponad 260 rozpraw naukowych oraz 69 książek wydanych w 14 językach, m.in. w Austrii, Szwajcarii, Niemczech, Rosji, USA, Japonii, Syrii. Autor fundamentalnych dzieł naukowych i podręczników a także trylogii dla lekarzy specjalistów. Redaktor naukowy heptalogii napisanej przez międzynarodowy zespół specjalistów.
Członek 21 akademii (w tym 8 zagranicznych akademii nauk) i wielu stowarzyszeń naukowych polskich, zagranicznych i międzynarodowych. Minister pełnomocny i senator w International Parliament for Safety and Peace w Palermo, Sycylia, Włochy. Członek honorowy 31 stowarzyszeń naukowych z 5 kontynentów. Uhonorowany licznymi tytułami honorowymi i odznaczeniami (97 krzyży, gwiazd i medali – w tym 3 krzyże komandorskie oraz Krzyż Komandorski z Gwiazdą i Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski) – amerykańskimi, brytyjskimi, francuskimi, portugalskimi, rosyjskimi, ukraińskimi, indyjskimi, japońskimi i in. (z 26 państw). Laureat Olimpijski, otrzymał Międzynarodową Nagrodę MEDAL HIPOKRATESA na I Międzynarodowej Olimpiadzie Medycznej na Wyspie Kos, Grecja w 1996 roku za wybitny wkład w humanizację i rozwój medycyny oraz stworzenie nowego kierunku jej rozwoju – medycyny uniwersalistycznej. Trzykrotnie otrzymał nominację do Pokojowej Nagrody Nobla z 9 zagranicznych uniwersytetów, International Association of Educators for World Peace w Brukseli oraz z Parlamentu Rumunii.
Prof. dr hab. n. med. Andrzej JACZEWSKI
Ur. 20 września 1929 w Piastowie - lekarz pediatra, seksuolog i pedagog, specjalista medycyny szkolnej. Ukończył Akademię Medyczną w Warszawie, specjalizacje II st. z pediatrii i medycyny szkolnej. Harcerz - żołnierz „Szarych Szeregów”. Od 1957 pracował w Instytucie Matki i Dziecka, a następnie w Akademii Medycznej, gdzie kierował Zakładem Medycyny Szkolnej. Przez wiele lat pracował jako lekarz szkolny w LO im. Joachima Lelewela w Warszawie. Gdzie przeprowadzał pierwsze w Polsce badania ciągłe nad okresem dojrzewania dzieci i młodzieży.
Od 1970 r. na Wydziale Pedagogicznym Uniwersytetu Warszawskiego. Przez dwie kadencje był prodziekanem do spraw studenckich. Wieloletni Kierownik Katedry Biomedycznych Podstaw Rozwoju i Wychowania. Założyciel i pierwszy Kierownik Studium Wychowania Seksualnego Uniwersytetu Warszawskiego. Przez 17 lat Profesor Wydziału Heilpaedagogik Uniwersytetu w Kolonii. W tym czasie zainicjował i współorganizował wymianę młodzieżową polsko - niemiecką w ramach której ok. 600 młodych Polaków wyjechało do Niemiec.
Wydał 26 książek - podręczników, monografi i i publikacji naukowych i popularnonaukowych przełożonych na język angielski, włoski, niemiecki, rosyjski, czeski i litewski. Promował ośmiu doktorów – zarówno z dziedziny medycyny jak i pedagogiki. Współtworzył pierwszą w Polsce poradnię rodzinną dla młodzieży, zajmującą się poradnictwem seksuologicznym, antykoncepcyjną oraz zwalczaniem uzależnień. Instruktor harcerski pracujący przez wiele lat z młodzieżą z zaburzeniami psychosomatycznymi. Honorowy Członek Towarzystwa Rozwoju Rodziny.
Przez 27 lat w telewizji polskiej prowadził programy nauki o człowieku dla szkół – pierwszej takiej audycji w świecie. Przez 25 lat dla czasopisma „Jestem” pisał felietony z cyklu „Kultura Seksualna”. Założyciel i były Prezes Towarzystwa Zdrowia Seksualnego. Publikował liczne artykuły w polskiej prasie, a także w języku angielskim, włoskim, niemieckim i rosyjskim. Redaktor podręcznika „Biomedyczne podstawy rozwoju i wychowania”. Autor monografi i „Erotyzm dzieci i młodzieży” oraz książek „O chłopcach dla chłopców”, „O dziewczętach dla dziewcząt”, na których wychowało się wiele pokoleń młodych Polaków, wydawanych od przeszło 40 lat, w tym roku ponownie wznawianych. Współautor książki „Rozwój erotyczny”.
Autor teorii rozszczepienia dojrzałości psychoseksualnej oraz teorii wirażu rozwojowego. W kraju jak i zagranicą popularyzował wiedzę o Januszu Korczaku i jego dorobku. Otrzymał medal im. Janusza Korczaka. Odznaczony licznymi odznaczeniami państwowymi – m.in.: Order Odrodzenia Polski, Polonia Restituta; Krzyżem Armii Krajowej; Złotym Krzyżem Zasługi. Obecnie na emeryturze, mieszka w Beskidzie Niskim, gdzie inicjuje wiele projektów edukacyjnych.
Eksperci
Prof. Jerzy BRALCZYK
Prof. Jerzy Bralczyk, językoznawca, polonista, zajmuje się językiem publicznym. Doktoryzował się w 1973, habilitował w 1986, a tytuł profesorski uzyskał w 2000 roku. Wykłada w Instytucie Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego, a także w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Prof. Jerzy Bralczyk jest wiceprzewodniczącym Rady Języka Polskiego PAN oraz członkiem Polskiego Towarzystwa Językoznawczego, Komitetu Językoznawstwa PAN i Rady Etyki i Ładu Informacyjnego przy Giełdzie Papierów Wartościowych w Warszawie.
W TV Polonia prowadził cotygodniowy program „Mówi się”. W Polskim Radiu prowadzi codzienną audycję „Słowo o słowie”. Pisze również felietony dla czasopism „Wiedza i Życie”, a także „Łowiec Polski”. Ma na swoim koncie liczne publikacje, do najważniejszych należą: „444 zdania polskie” oraz „Porzekadła na każdy dzień”, „O języku polskiej propagandy politycznej lat siedemdziesiątych”, „Język na sprzedaż”, „Mówi się”. Jest autorem wielu słowników i książek dotyczących języka polskiego. Odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi (1988) oraz Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1998).
Jego hobby to zbieranie wydań Pana Tadeusza oraz podręczników dobrego zachowania i mówienia.
Prof. Romuald DĘBSKI
Kierownik II Kliniki Położnictwa i Ginekologii Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie. W latach 1991-1994 pełnił funkcję Sekretarza Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, w latach 1994-1997 oraz od 2000 do 2003 roku Wiceprezesa Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego. Członek Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Ultrasonografi cznego, od 2003 do 2006 Prezes Polskiego Towarzystwa Menopauzy i Andropauzy. Redaktor naczelny „Ginekologii po Dyplomie”. Członek wielu stowarzyszeń, m.in.: European College of Obstetrics & Gynaecology, International Society of Pediatric and Adolescence Gynaecology, American Medical Association i European Menopause and Andropause Society oraz The Endocrine Society, International Society Ultrasonography Obstetrics & Gynaecology, Polskie Towrzystwo Ginekologii Onkologicznej, Polskie Towarzystwo Endokrynologiczne.
Członek Komitetu Redakcyjnego: Journal of Obstetrics and Gynecology – wydanie Polskie, Medycyna Praktyczna – Ginekologia i Położnictwo, Ginekologia Polska Medycyna Perinatalna, Ultrasonografi a w Ginekologii i Położnictwie Przegląd Menopauzalny, Przegląd Seksuologiczny.
Prof. Józef DRZEWOSKI
Profesor zwyczajny Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, kierownik Kliniki Chorób Wewnętrznych z Oddziałem Diabetologii i Farmakologii Klinicznej. Jest autorem lub współautorem kilkuset publikacji oryginalnych, przeglądowych i kazuistycznych oraz ponad 30 książek m.in: „Cukrzyca typu 2 - wybrane zagadnienia z patofi zjologii, diagnostyki i leczenia” oraz cyklu monografi i dotyczących farmakologii klinicznej rozyglitazonu, metforminy, glimepirydu, glipizydu oraz gliklazydu oraz „Podręcznego Leksykonu Diabetologicznego”. Jest aktywnym członkiem wielu krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych oraz komitetów redakcyjnych czasopism medycznych. Pełnił przez dwie kadencje funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Chorób Metabolicznych.
Główne zainteresowania naukowe to patogeneza, diagnostyka i terapia cukrzycy i jej powikłań oraz mechanizmy działania, skuteczność terapeutyczna i bezpieczeństwo leków przeciwcukrzycowych.
Wielokrotnie otrzymywał nagrody Ministra Zdrowia za osiągnięcia naukowe oraz dorobek dydaktyczny.
Dr Adam FRONCZAK
Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Zdrowia. Ur. 27.02.1957 r.
Skończył Akademię Medyczną w Łodzi - Wydział Lekarski, zdobył II stopień specjalizacji z dziedziny chorób wewnętrznych, II stopień specjalizacji z farmakologii klinicznej, oraz specjalizacja z zakresu Zdrowia Publicznego. Był m. in. członkiem 8 Rad Społecznych Szpitali Województwa Łódzkiego, Dyrektorem Wydziału Spraw Pomocy Społecznej i Ochrony Zdrowia Łódzkiego Urzędu Wojewódzkiego w Łodzi, Przewodniczącym Wojewódzkiego Zespołu ds Ratownictwa Medycznego, Kanclerzem Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, Ordynatorem Oddziału Gastroenterologicznego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Marii Skłodowskiej-Curie w Zgierzu, Pełnomocnikiem Wojewody ds Ratownictwa Medycznego, Dyrektorem Biura Nadzoru Szpitali Klinicznych Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, Dyrektorem Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego im. Marii Skłodowskiej-Curie w Zgierzu.
Interesuje się turystyką, historią sztuki, kolarstwem.
Katarzyna HALL
Minister Edukacji Narodowej. Ukończyła studia matematyczne na Uniwersytecie Gdańskim. W sierpniu 1980 roku podjęła pierwszą pracę w Zespole Sportowych Szkół Ogólnokształcących. W latach 1984-1989 pracowała w Instytucie Matematyki Uniwersytetu Gdańskiego, gdzie uczyła przyszłych nauczycieli matematyki oraz prowadziła prace badawcze nad ocenianiem i egzaminowaniem z matematyki.
W 1989 roku zaangażowała się w tworzenie trójmiejskiej oświaty niepublicznej. Była wśród założycieli Gdańskiej Fundacji Oświatowej, która powołała pierwsze prywatne liceum w regionie – Gdańskie Liceum Autonomiczne i która obecnie prowadzi 6 szkół i poradnię psychologiczno-pedagogiczną.
Zrezygnowała z zarządzania Fundacją, obejmując w lutym 2006 roku stanowisko zastępcy prezydenta Gdańska, które zajmowała do listopada 2007 roku, do dnia objęcia urzędu Ministra Edukacji Narodowej.
W latach 1999-2001 była członkiem Rady Konsultacyjnej ds. Reformy Edukacji Narodowej. Jest autorką wielu artykułów o tematyce edukacyjnej.
Od 1996 roku jest żoną Aleksandra Halla. Ma trzech synów i dwie wnuczki. Na stałe mieszka w Sopocie.
Prof. Zbigniew IZDEBSKI
Profesor Uniwersytetu Zielonogórskiego, Dziekan Wydziału Pedagogiki, Socjologii i Nauk o Zdrowiu, Kierownik Zakładu Poradnictwa i Seksuologii oraz Poradni Młodzieżowej Uniwersytetu Zielonogórskiego. Pracuje także w Katedrze Biomedycznych Podstaw Rozwoju i Wychowania Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego, kieruje Podyplomowymi Studiami Wychowania Seksualnego UW. Profesor w Instytucie Psychologii Klinicznej Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Pedagog, seksuolog, doradca rodzinny. Były Przewodniczący Zarządu Głównego Towarzystwa Rozwoju Rodziny, Prezes Stowarzyszenia do Walki z Dziecięcą Prostytucją i Pornografią „PRO-ECPAT”, Wiceprezes Polskiego Towarzystwa Naukowego AIDS, Sekretarz Naukowy Polskiej Akademii Medycyny, Honorowy Członek Niemieckiego Towarzystwa Wychowania Seksualnego (2008). Autor licznych badań nad seksualnością Polaków oraz członek międzynarodowych zespołów badawczych realizujących projekty we współpracy z: ONZ-UNDP, United Nations Interregional Crime and Justice Institute, International Organisation for Migration, Open Society Institute w Nowym Jorku, Institute of Tropical Medicine w Antwerpii, Robert Koch Institut w Berlinie, Sozial Pedagogische Instytut w Berlinie, Children at Risk przy Radzie Państw Morza Bałtyckiego w Sztokholmie, Norwegian Social Research Institute NOVA.
Ewa KASPRZYK
Aktorka teatralna, telewizyjna i fi lmowa. W 1983 roku ukończyła PWST w Krakowie.
Przez wiele lat występowała w gdańskim Teatrze Wybrzeże. Od 2000 roku jest aktorką warszawskiego Teatru Kwadrat.
W filmie początkowo grywała głównie w komediach. Z czasem stworzyła swoje aktorskie emploi (bohaterek zdecydowanych, silnych i niezależnych), wielokrotnie wykorzystywane najczęściej w popularnych serialach telewizyjnych. Dobre recenzje krytyki zebrała za inny typ postaci – afektowanych, przejaskrawionych, niespełnionych kobiet po przejściach, które zaprezentowała w monodramie teatralnym Patty Diphusa według opowiadania Pedro Almodovara oraz w fi lmie Bellissima. Za tę drugą rolę otrzymała w 2001 roku nagrodę za pierwszoplanową rolę żeńską na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Ma córkę Małgorzatę.
Redbad KLIJNSTRA
Aktor, reżyser, jedna z najciekawszych osobowości współczesnego teatru. Urodził się w 1969 r. w Amsterdamie. Syn Holendra i Polki, dzieciństwo spędził w Holandii. Do Warszawy na stałe przyjechał pod koniec lat 80. na studia w Akademii Teatralnej. Ważne role teatralne stworzył w spektaklach Krzysztofa Warlikowskiego m.in: seryjny morderca w „Roberto Zucco” Bernarda-Marie Koltesa (premiera w Teatr Nowym w Poznaniu, 1995 r.), Graham w „Oczyszczonych” Sarah Kane (Teatr Rozmaitości 2001 r.), Ferdynand w „Burzy” Szekspira (Teatr Rozmaitości, 2003 r.), i wreszcie - wyjątkowa kreacja - Tugati z „Kruma” Hanocha Levina (TR Warszawa 2005 r.).
Od kilku sezonów również reżyseruje. Często sięga po teksty współczesne, z pogranicza teatru i dokumentu. „Made in China” Marka O’Rowe’a (wspólna produkcja Teatru Rozmaitości i Warszawskiej Grupy Teatralnej Mnemosyne) to historia trzech bezrobotnych wyrostków, członków dzielnicowej mafi i. „Gry” Edny Mazyi, które wystawił we wrocławskim Teatrze Współczesnym to oparta na autentycznych zdarzeniach, opowieść nastolatce, która zostaje zgwałcona. W „111” sztuce współczesnego dramaturga Tomasza Mana (Laboratorium Dramatu) - pokazał rodzinę, w której syn z dnia na dzień staje się młodocianym mordercą.
W TR Warszawa, z którym był związany przez kilka sezonów, wystawił „Romea i Julię” Szekspira, ale w swojej autorskiej wersji. Historia kochanków została opowiedziana z perspektywy postaci w dramacie drugoplanowych. Tytulowymi bohaterami jego spektaklu byli Benvolio i Rozalina. W ubiegłym sezonie w Teatrze im. Słowackiego w Krakowie przygotował premier „Bliżej” Patricka Marbera.
Szerokiej publiczności znany jest m.in. z serialu „Na dobre i na złe”. Jego bohater anestezjolog Ruud Van Der Graaf jest Holendrem. Holenderskie korzenie coraz częściej dają o sobie znać. Klimat z rodzinnego Amsterdamu Redbad próbuje przenieść do kawiarni Lente ( po holendersku - wiosna) przy ul. Kubusia Puchatka w Warszawie, którą prowadzi wspólnie z przyjacielem Holendrem.
Iwona KONARSKA
Absolwentka polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Od zawsze i na zawsze dziennikarka. Początkowo związana z radiem (lokalna audycja „Dzień Dobry, Warszawo”), później, konsekwentnie z prasą. Kolejne, najważniejsze etapy, to kierowanie działem społecznym Trybuny i tygodnika Przegląd.
Od grudnia 2006 roku redaktor naczelna dwutygodnika dla lekarzy „Medical Tribune”. Autorka zbioru opowiadań „Miłość ma chłodne dłonie”, laureatka nagród Ministerstwa Zdrowia oraz PARPA w konkursach na reportaż związany z problematyką zdrowia. Za dostrzeganie problemów dyskryminacji, w 2002 roku otrzymała „Okulary Równości”. Nominowana do nagrody Press (2005) za reportaż „Czas nie leczy ran”.
Prof. Lech MAJEWSKI
Ur. 23.02.1947 w Olsztynie. W 1972 roku ukończył Wydział Grafi ki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom obronił u profesora Henryka Tomaszewskiego. Obecnie jest profesorem na tej samej uczelni na Wydziale Grafi ki oraz przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego Międzynarodowego Biennale Plakatu w Warszawie.
Działa w dziedzinie plakatu, książki, grafiki, rysunku.
Brał udział w wielu wystawach grupowych i indywidualnych, w kraju i za granicą. Jest laureatem wielu nagród polskich i zagranicznych. Prowadził wykłady w Polsce i na całym świecie. Zdobył wiele nagród i wyróżnień, zarówno w konkursach polskich, jak i na arenie międzynarodowej.
Włodzimierz PASZYŃSKI
Absolwent Liceum im. Tadeusza Reytana (1969 r.) i Uniwersytetu Warszawskiego (1974r.). W latach 1974-1987 nauczyciel języka polskiego w 8 Liceum Ogólnokształcącym im. Władysława IV i 39 Liceum Ogólnokształcącym im. Ludowego Lotnictwa Polskiego, następnie, do 1990 roku, asystent na Wydziale Polonistyki UW. W latach 1990-1998 kurator oświaty w Warszawie, w okresie 2001-2002 wiceminister edukacji. Do końca 2006 r. wykładowca w Kolegium Nauczycielskim w Warszawie (w 1992 r. współtworzył jego program) i nauczyciel w 63 Liceum Ogólnokształcącym im. Lajosa Kossutha. Prowadził także zajęcia na wydziałach: pedagogicznym i fi lologii polskiej UW. Obecnie zastępca Prezydenta m. st. Warszawy.
Był ekspertem w zespole oświatowym działającym przy Kancelarii Prezydenta RP, współpracował z placówkami naukowo-badawczymi (m.in. z Instytutem Spraw Publicznych, Stowarzyszeniem Studiów i Inicjatyw Społecznych), licznymi organizacjami pozarządowymi i fundacjami. Uprawia publicystykę społeczną i literacką. Jest współautorem „Pamiętajcie o ogrodach” - programu języka polskiego dla liceów i cyklu podręczników pod tym tytułem.
Do roku 1980 instruktor harcerski. W latach 1980-1981 członek Zespołu Ekspertów Oświaty, jeden z liderów negocjacji programowych z ówczesnym Ministerstwem Oświaty i Wychowania. Po wprowadzeniu stanu wojennego w strukturach Oświaty Niezależnej, m.in. współredaktor bezdebitowego „Tu Teraz”.
W roku 1981 zorganizował (razem z Marzeną Okońską) pierwszą w Polsce klasę autorską (z autorskim programem nauczania i wychowania). U schyłku lat osiemdziesiątych, wraz z grupą przyjaciół, tworzył autorskie liceum (obecne Pierwsze Społeczne Liceum Ogólnokształcące przy ul. Bednarskiej). Był współautorem programu humanistycznego i wychowawczego dla tej szkoły, pracował w niej jako nauczyciel i wychowawca.
Prof. Ryszard PIOTROWICZ
Absolwent Wojskowej Akademii Medycznej. Do 2000 pracownik CSK WAM w Warszawie. Od 2000 roku Kierownik Kliniki i Zakładu Rehabilitacji Kardiologicznej Instytutu Kardiologii w Aninie.
Autor ponad 100 prac oryginalnych (w tym 40 w czasopismach obcojęzycznych), trzech monografi i, licznych rozdziałów w książkach z dziedziny elektrokardiologii nieinwazyjnej a zwłaszcza monitorowania holterowskiego i telemedycyny a także rehabilitacji kardiologicznej.
Wieloletni członek Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, założyciel i wieloletni Przewodniczący Sekcji Elektrokardiologii Nieinwazyjnej i Telemedycyny PTK. Członek Board of Trustes (ścisły zarząd) International Society of Holter and Noninvasive Elektrokardiology.
Od 2000 roku jako kierownik Kliniki i Zakładu Rehabilitacji Kardiologicznej Instytutu Kardiologii w Aninie, zaangażowany w rozwój i upowszechnienie kompleksowej rehabilitacji kardiologicznej uwzględniającej nie tylko leczenie ruchem ale również psychoterapię i socjoterapię, a także prozdrowotny tryb życia. Rozumiejąc niechęć pacjentów do przebywania w szpitalu zainicjował i wraz z zespołem, stworzył jeden z pierwszych w świecie systemem telerehabilitacji domowej nawet dla najciężej chorych.
W ramach resortowego programu Polkard jako Przewodniczący Grupy Roboczej „Rehabilitacja Kardiologiczna” bierze udział w tworzeniu Ogólnopolskiej Sieci Ośrodków Kompleksowej Rehabilitacji Kardiologicznej mającej dzięki wykorzystaniu telemedycyny wyrównać dysproporcje regionalne i zapewnić jednakowy dostęp do rehabilitacji kardiologicznej w całej Polsce. Jest koordynatorem merytorycznym programu budowy na bazie Instytutu Kardiologii w Warszawie Centrum Telekonsultacji – TeleInterMed.
Na pytanie: co jest jego największym skarbem w Instytucie Kardiologii odpowiada: wspaniały i zaangażowany zespół ludzi.
Żonaty, jedno dziecko. Hobby: żeglarstwo, turystyka i ...praca - rehabilitacja – telemedycyna.
Dr Iwona RUDNICKA
Specjalista dermatolog-wenerolog. W 1987 roku ukończyła I Wydział Lekarski Akademii Medycznej w Warszawie. Od 1988 roku pracowała w Instytucie Wenerologii AM jako asystent, a następnie adiunkt. W 1994 roku obroniła pracę doktorską pt. „Choroby skóry, błon śluzowych i choroby przenoszone drogą płciową u zakażonych HIV pacjentów Instytutu Wenerologii (1985-1992)”. Jest lekarzem specjalistą z dziedziny dermatologii i wenerologii. Od 21 lat związana z placówkami zajmującymi się chorobami przenoszonymi drogą płciową: po likwidacji Instytutu Wenerologii z Centrum Diagnostyki i Leczenia Chorób Przenoszonych Drogą Płciową, a następnie z Katedrą Dermatologii i Wenerologii WUM.
Kazimiera SZCZUKA
Ur. 1966, uczennica prof. Marii Janion, pracuje w IBL PAN, wydała „Kopciuszek Fraknestein i inne. Feminizm wobec mitu”, „Milczenie owieczek, Rzecz o aborcji”, wspólnie z prof. Janion i Claudią Snochowską-Gonzalez pracę zbiorową „Inny-Inna-Inne. O inności w kulturze” (wyd. IBL PAN).
Publikowała w Biuletynie OŚKA, „Pełnym głosem”, „Res Publice Nowej”, „Tekstach drugich”, obecnie w „Krytyce Politycznej”, „Polityce” „Wysokich obcasach”. Prowadziła magazyn kulturalny „Pegaz”, program „Dobre książki”, w TVP, „Najsłabsze ogniwo” i „Wydanie drugie poprawione”, wspólnie z prof. Krzysztofem Kłosińskim, w TVN. Członkini założycielka Porozumienia kobiet 8 marca, partii Zieloni 2004, członkini zespołu „Krytyki Politycznej” a także Obywatelskiego Forum Kobiet. Mieszka w Warszawie.
Prof. Magdalena ŚRODA
Pracuje w Zakładzie Etyki Instytutu Filozofi i Uniwersytetu Warszawskiego, zajmuje się historią idei etycznych, etyką stosowaną, fi lozofi ą polityczną i problematyką kobiecą (zajęcia na Gender Studies, UW). Jest autorką wielu publikacji z zakresu fi lozofi i politycznej i moralnej oraz książek m.in: „Idea godności w historii i etyce” (1993), „Idee, normy i wartości moralne” (1994), „Historia idei etycznych: starożytność i średniowiecze” (1995), „Historia idei etycznych: nowożytność i czasy współczesne” (1998). W 2003 roku habilitowała się na podstawie książki: „Indywidualizm i jego krytycy. Współczesne spory między liberałami, komunitarianami i feministkami na temat podmiotu, wspólnoty i płci” (wyd. Aletheia, Warszawa 2003). We wrześniu br wyjdzie jej kolejna książka „Kobiety i władza” (wydawnictwo w.a.b).
W latach 1993-2000 pełniła funkcję dyrektora ds. studenckich Instytutu Filozofi i UW. Od 1993 jest redaktorem pism: ETYKA oraz PRZEGLĄDU FILOZOFICZNEGO; Jest również założycielem i kierownikiem Podyplomowych Studiów Etyki i Filozofi i (UW); członkiem Komitetu Etyki Polskiej Akademii Nauk. Uczestniczką licznych staży i stypendiów zagranicznych (m.in. USA, Francja, Belgia). Zajmuje się działalnością publicystyczną (m.in. Gazeta Wyborcza, Polityka).
W rządzie M. Belki pełniła funkcję Pełnomocnika Rządu ds. Równego statusu Kobiet i Mężczyzn (16.08.2004-02.11.2005); była również członkiem Europejskiego Centrum Monitoringu Rasizmu i Ksenofobii w Wiedniu.
Prof. nadzw., dr hab. n. med. Bohdan W. WASILEWSKI
Ur. 5.06.1946 r. w Toruniu. W latach 1964 – 1970 studiował w Akademii Medycznej w Łodzi oraz Akademii Medycznej w Warszawie.
W 1972 r. rozpoczął pracę w Instytucie Psychoneurologicznym w Warszawie gdzie pracował do 1983 r. na stanowiskach: asystenta, starszego asystenta, adiunkta naukowobadawczego oraz ordynatora oddziału klinicznego w ramach II Kliniki Psychiatrycznej (kier. prof. S. Pużyński ). W okresie pracy w Instytucie ukończył specjalizację I oraz II stopnia z zakresu psychiatrii oraz uzyskał tytuł doktora medycyny. W latach 1983 – 1989 pracował jako adiunkt w Uniwersytecie Warszawskim w Katedrze Biomedycznych Podstaw Rozwoju i Wychowania (kier. prof. A. Jaczewski). Równolegle pracował klinicznie w Szpitalu Dziecięcym przy ul. Niekłańskiej w Warszawie, gdzie pełnił funkcję zastępcy kierownika Zespołu Psychosomatycznego. W latach 1989 – 1993 pracował jako adiunkt w Zakładzie Psychologii Medycznej i Psychoterapii CMKP ( kier. prof. S. Leder ) oraz równolegle jako główny specjalista w Zakładzie Promocji Zdrowia, Centrum Organizacji i Ochrony Służby Zdrowia ( kier. dr hab. med. J. Karski ). W 2004 r. uzyskał tytuł doktora habilitowanego nauk medycznych. Począwszy od 1993 r. do chwili obecnej jest zatrudniony w Instytucie Psychosomatycznym w Warszawie, początkowo na stanowisku dyrektora medycznego, a następnie na stanowisku profesora nadzwyczajnego i dyrektora naczelnego. Począwszy od 1999 r. do chwili obecnej pełni funkcję kierownika Zakładu Psychosomatyki, Seksuologii i Patologii Więzi Międzyludzkich Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie, podstawowego miejsca kształcenia specjalistów seksuologów w Polsce.
Od 1972 r. nieprzerwanie kontynuuje praktykę psychiatryczną i psychoterapeutyczną uzyskując dwa stopnie specjalizacji psychiatrycznej oraz certyfi katy psychoterapeutyczne Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego oraz Polskiego Stowarzyszenia Balintowskiego oraz International Balint Society. Pełnił odpowiedzialne funkcje społeczne w tym czterokrotnie funkcję członka prezydium Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, wielokrotnie funkcję prezesa w kilku towarzystwach naukowych oraz członka władz międzynarodowych towarzystw medycznych. Kilkukrotnie był wybierany do władz europejskich i światowych organizacji IPPNW z siedzibą w Bostonie. Odbył szereg tur wykładowych na terenie Europy, USA i Kanady, Australii, Japonii i Chin. Jest współzałożycielem Sekcji Psychosomatycznej Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Stowarzyszenia Balintowskiego w których to organizacjach poprzez szereg kadencji pełnił funkcję przewodniczącego. Działał aktywnie w komitecie organizacyjnym Izb Lekarskich. Jest członkiem: NY Academy of Sciences, International Collegium of Psychosomatic Medicine, American Psychosomatic Society, International Balint Society, European Network of Psychosomatic Medicine, Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego, Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego i innych stowarzyszeń naukowych.
Za działalność społeczną został odznaczony srebrnym krzyżem zasługi.
Jacek ŻAKOWSKI
Dziennikarz i publicysta. Urodził się w 1957 roku w Warszawie. W latach osiemdziesiątych pracował jako dziennikarz w tygodniku Na Przełaj, Biurze Informacji Prasowej NSZZ Solidarność, Tygodniku Polskim.
Należał do założycieli Gazety Wyborczej, był rzecznikiem prasowym Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego i pierwszym prezesem PAI, kierował działem publicystyki Życia Warszawy. Jest komentatorem tygodnika Polityka. Od 1993 r. do 2002 był dziennikarzem Gazety Wyborczej. Obecnie kierownik Katedry Dziennikarstwa Collegium Civitas -Twórca programów telewizyjnych m.in. Tok-Szok (z Piotrem Najsztubem) i „Tischner czyta katechizm”, „Autograf” oraz radiowych m.in. „Tok-tok” (PR I) i „Rozmowy podsłuchiwane” (RMF, oba z Piotrem Najsztubem). 2001-2002 prowadził codzienny program Gość Radia Zet. Autor wielu książek. Jest laureatem licznych nagród, m.in.: nagrody im. SDP (podziemnego 1987), Adolfa Bocheńskiego (1986), Polskiego PEN Clubu im. Ksawerego Pruszyńskiego (1988), Dziennikarz Roku (1997), dwa Victory (1997).
