Warszawa, 23 kwietnia 2008 r.
„Zdrowie seksualne ma pozytywny wpływ na jakość życia i stosunki osobiste, toteż troska o nie powinna ograniczać się wyłącznie do poradnictwa i opieki w zakresie reprodukcji oraz chorób przenoszonych drogą płciową.” - to fragment dokumentu "Platforma Działania" przyjętego w Pekinie w 1995 r. i "Programu Działania" z Kairu z 1994 r.
Zdrowie seksualne – to według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), integracja biologicznych, emocjonalnych, intelektualnych i społecznych aspektów życia seksualnego, ważnych dla pozytywnego rozwoju osobowości, komunikacji i miłości. Jeśli którykolwiek z tych elementów nie funkcjonuje prawidłowo, cierpią na tym także pozostałe.
Brak zdrowia seksualnego może prowadzić do różnorodnych zaburzeń, kompleksów i obniżonej samooceny. Mogą wówczas występować: zaburzenia zdrowia psychicznego (psychosomatyczne, depresyjne, nerwicowe, itp.), poczucie niskiej wartości, konflikty i napięcia w relacjach partnerskich, drażliwość w kontaktach międzyludzkich. Zdrowie seksualne jest częścią zdrowia reprodukcyjnego.
Zdrowie reprodukcyjne - jest stanem fizycznego, psychicznego, społecznego dobrostanu we wszystkich sprawach związanych z systemem reprodukcji. Zdrowie reprodukcyjne oznacza, że ludzie są w stanie prowadzić satysfakcjonujące i bezpieczne życie seksualne, mieć dzieci oraz w sposób swobodny decydować czy, kiedy i jak liczną rodzinę chcą założyć.
Pojmowanie zdrowia seksualnego powinno być oparte na normach medycznych oraz kulturowych. Normy medyczne zdrowia seksualnego - opierają się na definicji zdrowia seksualnego WHO, Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych WHO (ICD-10) oraz Deklaracji Praw Seksualnych z 2002 roku, rekomendowanej przez WHO. Lekarze, niezależnie od osobistych i religijnych poglądów, powinni respektować normy medyczne i realizować zasady promocji zdrowia seksualnego rekomendowane przez WHO.
