Warszawa, 7 kwietnia 2008 r.
Traktujmy zaburzenia seksualne, jak każdą inną chorobę. Skoro idziemy do kardiologa z bólem serca, do gastrologa z bólem brzucha czy stomatologa z bólem zęba, to w przypadku zaburzeń utrudniających współżycie seksualne, normą powinno być zgłoszenie się do seksuologa.
Lekarz seksuolog jest tym specjalistą, który oprócz niezbędnej wiedzy typowo medycznej, posiada również wiedzę z zakresu psychologii, socjologii, etyki, a często również pedagogiki i filozofii. Kontakt z pacjentem cierpiącym z powodu zaburzeń seksualnych wymaga poświęcenia mu bardzo wiele czasu, zatem przebieg wizyty i podejście lekarza do pacjenta różni się od tych wizyt, które znamy z gabinetów lekarzy o innej specjalności.
Zaburzenia w sferze seksualnej, oprócz tego, że stanowią schorzenie typowo medyczne, są w naszej kulturze przez wielu ludzi kategoryzowane także moralnie, jako coś ośmieszającego i obniżającego wartość człowieka.
Gdy już dojdzie do wizyty i przekroczona zostanie magiczna bariera drzwi gabinetu lekarskiego, okazuje się, że przebieg wizyty i podejście lekarza do pacjenta różni się od tych, wizyt, które znamy z gabinetów lekarzy o innej specjalności. Rolą lekarza zajmującego się terapią zaburzeń seksualnych jest stworzenie odpowiedniego klimatu, do rozmowy na tak intymne tematy. On doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że dla jego pacjenta spotkanie w zaciszu gabinetu jest trudne, a mówienie o swoich problemach seksualnych bardzo krępujące.
Lekarz musi poznać przyczynę zaburzenia, aby wybrać właściwe metody diagnostyczne i zastosować odpowiednią terapię. Być może w żadnej innej dziedzinie lekarskiej umiejętnie zebrany wywiad nie odgrywa tak dominującej roli w rozpoznaniu istoty dysfunkcji, jak w seksuologii. Można śmiało rzec, iż decyduje w trzech czwartych o właściwym rozpoznaniu.
O co lekarz pyta pacjenta?
Podstawowe informacje niezbędne lekarzowi to:
- dane personalne pacjenta,
- wykształcenie i wykonywany zawód,
- stan cywilny,
- liczba posiadanych dzieci,
- światopogląd z uwzględnieniem poglądów moralnych wpływających na osobowość,
- warunki mieszkaniowe,
- nałogi,
- informacje dotyczące przebytych i aktualnych chorób oraz stosowane leczenie.
W następnej kolejności zbierane są informacje dotyczące aktualnego problemu pacjenta, czyli:
- od kiedy występują problemy ze wzwodem,
- w jakich okolicznościach występują,
- z jakim nasileniem,
- jak długo trwa wzwód,
- kiedy zanika,
- czy było podejmowane leczenie i z jakim skutkiem.
Kolejne pytania dotyczą: okresu dojrzewania, aktualnego związku partnerskiego oraz aktualnego życia seksualnego.
Dopiero wszystkie te informacje, często uzupełnione wywiadem od partnerki (o ile jest to możliwe) umożliwiają lekarzowi podjęcie decyzji o potrzebie lub jej braku wykonania niezbędnych badań diagnostycznych.
Przyczyn nieprawidłowej erekcji można poszukiwać poprzez wykonanie następujących badań:
- ogólne badanie lekarskie,
- badanie neurologiczne
- badania EKG, USG,
- tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny,
- badanie biochemiczne krwi;
- badanie stężenia hormonów płciowych we krwi
- badanie okolicy krocza (węzły chłonne, jądra, moszna, prącie, napletek),
- badanie „per rectum”,
- wizualna ocena cech dojrzewania płciowego (owłosienie, budowa ciała, wielkość jąder i prącia).
Komplet wyników zleconych badań, uzupełniający wyniki uzyskane z wywiadu lekarskiego, pozwala na wybór optymalnej metody leczenia dostosowanej do stanu zdrowia pacjenta oraz charakteru jego związku partnerskiego.
Celem leczenia jest również wzmocnienie związku uczuciowego z partnerką i doprowadzenie do zaniku lęków dotyczących życia seksualnego. Nawet, jeśli małżonkowie się kochają, ale nieumiejętnie okazują sobie zainteresowanie i akceptację, nie mówią otwarcie o swoich pragnieniach, wstydzą się rozmawiać na intymne tematy, szanse na poprawienie ich współżycia seksualnego są nikłe.
